Za każdym razem, gdy chcę zacząć pisać tę notkę nachodzi mnie na wyznania, ale nie jestem przekonany czy chcę uprawiać ten typ ekshibicjonizmu. Zaprzeczałbym sobie, gdybym uważał ekshibicjonizm za rzecz negatywną, w końcu cała ta strona, poza aspektem reklamowym, jest przedsionkiem mojej prywatności i utrzymuję ją także po to, aby stworzyć możliwość do podglądania mnie (takie czasy). Zresztą ekshibicjonizm jako taki nie jest mi obcy i niektórzy o tym wiedzą, bo lubię czasem na imprezie wystawić fiuta. Ekshibizjonizm intelektualny – również go lubię uprawiać ilekroć mnie najdzie sensowniejsza myśl. W ramach ekshibicjonizmu można również uprawiać ten najlichszy: opisywać jak wygląda dzień, co się zjadło, ile razy postawiło klocka, etc. – to mnie akurat kręci najmniej. Pozostaje jeszcze ekshibicjonizm emocjonalny… I tego się zwyczajnie boję, bo w mojej głowie otwierają się ostatnio furtki do nieznanych mi obszarów.

Jak każdy człowiek składam się z cząstek innych ludzi. Ta unikatowa kombinacja składników stanowi bazę do czyjegoś indywidualizmu i nakreślenia człowieka jako Osoby. Niby proste. W moim przypadku ten poczet „świętych” mógłbym zawężyć do trzech nazwisk, które w sporej części mnie ukształtowały – intelektualnie, emocjonalnie, artystycznie. Z nimi bowiem zawsze miałem najlepszą korelację myśli. Ale pod spodem, pod zaspami procesów myślowych złowieszczo połyskują ukryte dotąd, stare, dawno zapomniane guzki z odległej przeszłości, z początków mojego czasu.

Cierpię na dwubiegunowość. Moja aktywność psychiczna to ścieranie się wykluczających się cech, bo noszę w sobie w równej mierze pierwiastki męski i żeński. Nie trzeba zatem dużo by zaburzyć tę równowagę i sprawić, że jeden z nich zacznie dominować nad drugim. Najprostszy przykład: jeśli konfrontuję się z kimś kto ma nade mną przewagę, wówczas mój umysł zaczyna się feminizować. Gdy przewagę odczuwam ja, wówczas zaczynam działać w zmaskulinizowanym trybie. Na horyzoncie tej huśtawki majaczą figury Ojca i Matki, jako pierwotnego źródła tego rozwarstwienia, rozłamu, pośrodku którego stoję ciągnięty za kończyny na wszystkie strony. Zdarza się, że w chwilach wkurwienia, stresu, smutku lub innych zaburzeń moje usta przemawiają ich słowami. Widzę po fakcie, że jestem pod kontrolą tamtych sił i zaciskam wargi, aby nie dać im się po mnie panoszyć.

I tak oto znalazłem się chwilowo na zaburzonym obszarze. Czy ktoś się kiedyś zastanawiał nad etymologią tego słowa? Kiedy i z czego powstało? Gdy powiem „niebo jest zaburzone” to brzmi to prawie jak poezja, a przed oczami staje obraz ciemnych kłębów i dynamicznie szalejącego żywiołu. Zaburzony umysł jest odbiciem tej wizji: w chmurze neuronów toczy się walka żywiołów, tarcie, rozświetlane co chwila przez wyładowania elektryczne i niekontrolowane impulsy. Swego czasu napisałem tu dość interesującą notkę, w której proces powstawania tak zwanych potworków myślowych przełożyłem na język aparatury laboratoryjnej, użytej przez pewnego amerykańskiego chemika w eksperymencie potwierdzającym hipotezę powstania życia na Ziemi. Temat ostatnio do mnie powrócił, więc poczyniłem ilustrację, która widnieje powyżej. Poniżej z kolei tytuł, który, jak mi się zdaje, powinienem sobie przykleić na lodówkę w formie motta.