Im dłużej przyglądam się temu, co między ludźmi, tym częściej utwierdzam się w przekonaniu, że najważniejszym ludzkim żywiołem napędowym jest oczarowywanie (uwaga, będę się mądrzył). Jak się okazuje temat do mnie wraca, bo napomknąłem o tym już trzy lata temu, chociaż w nieco zawoalowany sposób. Wówczas przyznałem się sam sobie, że rysuję z tego samego powodu, dla którego inni chcą być sławni: aby potwierdzić siebie w świecie. (…)

Zamęt lutowo-marcowy właśnie opadł i przestał kipieć. Checa wokół wystawy Fantasmagorie stanowiła – zdaje się – trzeci etap w mojej pourodzinowej wróźbie. Czuję to w kościach, bo naszło mnie rozluźnienie ciśnień i lekka dezorientacja. Na przyszłe możliwości patrzę jak w zaśnieżony ekran telewizora, nie mogąc wyłowić z tej kaszy żadnego konkretnego punktu zaczepienia. Wbrew pozorom to dobry znak, bo znaczy, że przyszedł czas na dostrajanie anteny, na kumulowanie sił, przynajmniej do czasu następnego uderzenia. Kusi mnie, żeby zahaczyć na przykład o tegoroczne inSPIRACJE. Albo na przykład uczestniczyć w nowym projekcie …

Nie spodziewałem się zbyt wiele po Dzienniku złodzieja. O Genecie ledwie słyszałem, dopiero poznałem po raz pierwszy. No i z tego spotkania wykluł się stosunek dwojaki, a w zasadzie nieokreślony. Dezorientacja. Bo jak można pisać jednocześnie tak błyskotliwie i tak męcząco?
Pierwsze dwadzieścia stron było najgorsze, po prostu flaki z olejem. Jakoś wchodzi się w środek opowieści, tu nadpoetycko, tam podludzko, złodzieje, margines, homoseksualizm – ale nie wiadomo po co. Potem dopiero uwidacznia się jakiś kształt, zamysł. Jedna główna wada (choć pewnie może to przybrać formę zalety, zależnie od perspektywy) to …

Człowiek a zwierzę. Nie dziwią mnie zwierzęce odruchy. One mnie tylko smucą. Jestem jeszcze na tyle młody, że żywię prawdopodobnie puste ideały – przywilej młodości. Jeszcze czuję, że człowiek po to wyszedł ze zwierzęcia, aby właśnie zmierzać ku Człowiekowi. I nadal zmierzamy. Wszystkie dziedziny życia są odzwierzęcane: ubieramy się zamiast chodzić nago, jemy sztućcami, jeździmy pojazdami, rodzimy się w szpitalach, wynajdujemy wynalazki, …

Artysta to dla mnie ktoś, kto nosi w sobie unikatowy rodzaj ducha, ktoś, kto świadomie przetwarza się na dzieło, stwarzając nie tylko nowe obrazy, ale i na nowo siebie samego. To ktoś, kto chce przewartościowywać wartości, pytać o nie, o kondycję człowieka, kondycję kultury. W tym kontekście artysta i filozof stają na jednym podium. Artysta to dosyć rozmyte słowo i nie sposób nakreślić jego …

Wczorajsze śniadanie odbyło się u babci. Uroczystość szła swoim zwykłym torem, czyli jedzenie, rozmowa, kłótnie i ciasto. Uderzyło mnie podejście Szyksznianów do sztuki. Otóż dzielą się oni w tej kwestii na trzy części: część lubiąca sztukę (tandetną raczej), część nie rozumiejąca sztuki oraz część milcząca o sztuce. Pośrodku tego ja, obserwator, nie mogący uwierzyć w to, że nawet klasa średnia nie odczuwa …