Urodziłem się zadziwiony światem i tak mi pozostało do tej pory. Upraszczam skomplikowane i komplikuję proste. Przyklejam wszystkiemu etykiety, mam manię dostrzegania mechanizmów, nawet tam, gdzie ich nie ma (czy aby nie ma?), bo wisi nade mną klątwa filozoficzna, która nadaje styl mojemu myśleniu. Nie jest to celowe i dziwnie z tym żyć. Pisać niby mądre rzeczy, a być jednocześnie tak głupim w najprostszych sprawach. (…)

Przeszłość jawi się ludziom szczęśliwiej niż teraźniejszość, bo działa ten niezwykły mechanizm reminiscencji, łagodzenia negatywnych odczuć. Wspomnienia z biegiem czasu stają się nieco bardziej senne, nasycają się kolorem, jak retrospekcje w ekranizacji „Cząstek elementarnych”. W refleksji o przeszłości większość zawartych w niej negatywów traci na sile. Dlaczego?

Człowiek to taka specyficzna istota, która dąży do szczęścia, nie mając jednocześnie świadomości, że życie w szczęściu nie wypełniłoby jego potrzeb. A nawet jeśli ma tego świadomość, to i tak za wszelką cenę skupia się na tym dążeniu. Bo cel jest zawsze – nie ma możliwości, aby ktokolwiek był w stanie się spełnić. Jeśli osiągasz cel, zaczynasz odczuwać pustkę i zaraz stawiasz przed sobą kolejny. Niektórzy twierdzili, że to jest dowód na wieczną tęsknotę za bogiem – i pomimo, że jestem ateistą, mogę przystać na taką opinię, o ile słowa …