W tym roku jakoś tak wypadło, że wszyscy się rozpierzchli na koniec i zanim się obejrzałem, pozostałem na Sylwestra w domu. O tyle dokuczliwe, że Sylwester, poza oczywistym przymusem zabawy, jest dniem, w którym wdzierają się do życia kluczowe refleksje. Na mocy magii liczb i dat zawarty jest tu imperatyw podsumowywania i postanowień, który narzuca się na tyle upierdliwie, że trzeba w którymś momencie się z nim zmierzyć.

Zdaje się, że w życiu każdego człowieka przychodzi taki moment, że mówi sobie „trzeba przystopować”. Oczywiście nie na długo. Ale tak, zachciało mi się chwilowo przystopować, bo wymiotowałem ostatnio z takim napięciem, że wewnętrzne ciśnienie wypchnęło krew przez skórę na twarzy. Objawiło się to w postaci mnóstwa małych czerwonych piegów, które znikały przez cały dzień. Poza tym wymiotowanie na środku ulicy to zwyczajnie krępująca sytuacja… W szczególności dla filozofa.

Życie, w naszym trywialnym, codziennym ludzkim wymiarze, jest jak gra strategiczna, w której punktami są pieniądze. Zbierz jak najwięcej, wymieniaj na żywność, przedmioty, buduj dom, swoje państwo, rozrastaj się i wierz głęboko w sens tego pożerania. I tak ludzie konsumują i rozrastają się, czasem nawet dosłownie. Zdarza się, że żyją przez pryzmat punktów i myślą punktami. Dobrze, syto, płasko. Albo ciągle źle, głodno… i też płasko.
Niedopunktowany organizm, taki, który nie uśmierza sobie układu nerwowego (i ma przy okazji mózg, którego używa) jest w o wiele większej potencji kreatywnej. To właśnie …