Mówią mi ludzie, że nie piszę, i że to niedobrze. Przez styczeń otrząsałem się: po tym, jak pokazano mi gdzie moje miejsce, zerwałem swój wieloletni związek z MansonPl. Myślałem, że nie będę w stanie odciąć się od czegoś, co z takim wysiłkiem wykreowałem. Oni też tak myśleli. Ale gdy czara się przelewa, gdy okazuje się, że ktoś, nie mogąc znieść braku własnych osiągnięć, jest w stanie usiąść odbytem na resztkę przyjaciół, która mu pozostała – wtedy wysiadam i jednym pstryknięciem resetuję sytuację. Odszedłem, póki jeszcze nie stracili resztki klasy. Przyszła …

Z ostatniej chwili: rozmawiamy z Kamilem o kinie klasycznym, kultowym, o indywidualnym podejściu do procesu tworzenia. I naraz, przypadkiem, zajaśniała nam heglowska dialektyka (choć nie przypadkiem bo była utajona w rozmowie od pewnego czasu). Otóż: jak najprościej ująć heglowski proces dialektyczny? Syntezą kobiety i mężczyzny nie jest androgyn, tylko dziecko! Wracamy do wódki.