Przeszłość jawi się ludziom szczęśliwiej niż teraźniejszość, bo działa ten niezwykły mechanizm reminiscencji, łagodzenia negatywnych odczuć. Wspomnienia z biegiem czasu stają się nieco bardziej senne, nasycają się kolorem, jak retrospekcje w ekranizacji „Cząstek elementarnych”. W refleksji o przeszłości większość zawartych w niej negatywów traci na sile. Dlaczego?

Różnica: 170 stron Dostojewskiego w 2 tygodnie i 300 stron Burroughsa w 2 dni. Doszedłem do prostego wniosku: Dostojewski mnie tą książką co prawda przymęczył, ale cała sytuacja mogła też mieć źródło w fakcie, że średnio zainteresowało mnie to, nad czym się spuszczał. Inaczej jest z Biegając z nożyczkami Burroughsa. Augustena Burroughsa (nie mylić z Williamem S.!).
Burroughs sklecił swoją książkę ze zdystansowanego psychologicznego chaosu. A nawet psychiatrycznego. Matka Augustena, odzwierciedlenie egocentryzmu, histerii i obłędu, jest jedną z najlepiej zarysowanych postaci, na jakie ostatnimi czasy trafiłem. W ogóle całość tych wspomnień …