Może zacznę od kina. Siedziałem wśród tępej obory w otoczeniu ludzi, którzy przyszli, bo przyszli i myśleli, że zafundowali sobie dobrą gumę do żucia dla oczu na piątkowy wieczór. Chichy licealistek, pusty dowcip licealistów, gadanie, buczenie, pierdolenie na uszko - a przecież każdy i tak to słyszy. Giry na fotelu, na moim fotelu, ciągłe pulsowanie oparcia. Nerwica. Chi chi, bla bla. Dlaczego nie mogli po prostu wyjść skoro im się nie podobało? Tak zrobili ludzie mający więcej klasy. Nie chcieli stracić kasy za bilet? Dlaczego więc odbierali mi moją? Poczułem się staro - ta młodość siedząca za mną była rozczarowująca. Zdaje się, że wychowaliśmy się w innych kontekstach rzeczywistości. Ich młodość nie dała im pasjonującego materiału na przyszłość.

Natura tożsama ze złem. Ciekawa koncepcja wyjściowa, szczególnie, gdy weźmie się pod uwagę średniowieczny zabieg marketingowy Kościoła polegający na utożsamieniu wizerunku bóstwa pogańskiego (kultu Natury) z diabłem. Kobieta tożsama z naturą. Jeszcze lepiej - wyciekające z głębi zło, jej natura wewnętrzna, jej Antychryst, terapia uskuteczniana na śnieżnej kuli, która toczy się i w histerii swego naturalnego toczenia traci kontrolę.

Zwierzęca symbolika i mądrawe dialogi zdawały się być jakoś niedoszyte do reszty. Brzmiały i wyglądały nieco niepłynnie, wchodziły z nagła, z nagła wychodziły. Brakło spoiwa. Ale to i tak smakowało, robiło wrażenie, szczególnie, że działo się pomiędzy dwojgiem i drzewami. Akceptuję tę metaforykę. Akceptuję tę pornografię. Nawet, jeśli ten lis nie mógł się powtrzymać i zrobił to, chcąc zadowolić całą widownię.