Siedząc parę dni temu na winie i papierosie w kuchni u Kasi ponownie rozwlekłem kwestię definiowania artysty, czym zdaje się wywołałem w Piotrze niepokoje, które w konsekwencji rozrosły się do rzucania przez niego odruchowych złośliwości w moją stronę. Komunikował mi między słowami, żebym „nie czuł się za dobrze” i „nie był z siebie taki zadowolony”, co jest dziwne, bo jakiż mógłby mieć w tym interes, poza tanią satysfakcją z niczego? Za tym wszystkim czaił się alkoholowy bąk rywalizacji. Ponoć wychodząc kopnąłem go w piszczel i zagroziłem, że zacznę omijać jego …

Z ostatniej chwili: rozmawiamy z Kamilem o kinie klasycznym, kultowym, o indywidualnym podejściu do procesu tworzenia. I naraz, przypadkiem, zajaśniała nam heglowska dialektyka (choć nie przypadkiem bo była utajona w rozmowie od pewnego czasu). Otóż: jak najprościej ująć heglowski proces dialektyczny? Syntezą kobiety i mężczyzny nie jest androgyn, tylko dziecko! Wracamy do wódki.

Ogólne zatrucie organizmu, wynikające z nadużycia alkoholu, wyczerpało mnie solidnie, wycisnęło jak pryszcz, zdusiło. Trwające kilka godzin wymioty smagały mnie biczami konwulsji. Moje ciało nie chciało przyjąć nawet wody. Dziś czuję się o kilka kilogramów lżejszy.
Nie da się ukryć, iż ciało jest osobno funkcjonującą istotą, która miewa własne widzimisię i działa na zasadzie impulsu. Impulsu, którego nie da się powstrzymać.
Pierwszy dzień jesieni i od razu chłodniej. Co jakiś czas niebo się skrapla. Typowo jesienna słota. Moje czoło pożera pierwszy jesienny stan podgorączkowy, a w moim nosie pierwsze jesienne zatory. Już …