Komentarze do: Stół, najlepiej foremny

Autor: Sasa

Sasa — Thu, 04 Mar 2010 21:31:21 +0000

Wow, stary. Jestem właśnie w trakcie pracy nad aneksem do dyplomu. Tematem jest stół i animacja na nim przedstawiona. Przyznam, że mi trochę pomogłeś.
Pozdrawiam i dzięki za odrobinę inspiracji

Autor: Szyksznian

Szyksznian — Mon, 22 Feb 2010 23:34:47 +0000

Wasilewski, skoro już się z martwych wykopałeś, to aż sobie pozwolę odpowiedzieć. Otóż! Siedzenie sprzyja angażowaniu się, ale właśnie stół ułatwia całość procedury. Nawet jeśli jest to blat baru – zauważ, że opierając się o niego łokciami wytwarzamy punkty, które można połączyć linią! Tam są zawarte te mentalne odcinki, niewidzialne konektory. Leżenie raczej odpada, wykrzywia w głupi sposób perspektywę patrzenia i służy prędzej do seksu (choć oczywiście można to także czynić na stole, ale to już inny temat). A co do gestykulacji, papierosów i szklanek to po stokroć tak, nadużywam każdego z wymienionych. Rękami się „tłumaczy” bądź „szamani” (jak Mick Jagger), co może wywołać u rozmówcy uboczny efekt hipnozy, pożądany zresztą. Papieros to zasłona dymna, ułatwiająca szybkie odwroty, a szklanka to olej napędzający przesadność. Zestaw do przeprowadzania pełnej strategii zdobywania!

Autor: Wasilewski

Wasilewski — Sat, 20 Feb 2010 13:08:32 +0000

Wydaje mi się, że to kwestia dupy. Stanie boli mnie i rozprasza, zawsze staram się gdzieś o coś podeprzeć. A jak dupa ma na czym się rozłożyć, można skupić się na rozmówcy, zresztą siedzenie według mnie wymusza zaangażowanie, bo trudniej o wiele się ruszyć i odejść, niż stojąc. Wydaje mi się że najlepiej by było rozmawiać w pozycji leżącej, gdyby tylko dało się utrzymać fizyczny dystans i kontakt wzrokowy. No i siedzenie ma jeszcze tą przewagę, że dochodzą wszystkie właściwe mu gesty i ruchy, papierosy w ręku i szklanki.

Autor: kamal

kamal — Fri, 19 Feb 2010 15:37:44 +0000

Popieram Twoje zdanie w pełni. Z tym że JA, w momencie kiedy stołowe pogorzelisko werbalne zaczyna wydzielać nieprzyjemny smród, wolę spojrzeć w siebie na parkiecie. Sam. Ja i muzyka. Chociaż od jakiegoś czasu moje postrzeganie zjawiska knajpy odwróciło się o 180 stopni. Być może dlatego, że od dwóch lat mam z kim oddawać się stołowej pasji rozmów.