Jestem zwierzęciem nocnym. Nie sypiam nocami, wydłużam sobie maksymalnie czas zanim zasnę. Po prostu szkoda mi spać – chcę być przytomny jak najdłużej, nawet jeśli nic nie robię. Nie lubię spać, spanie jest stratą czasu. Sny też nieciekawe, horrorowate, zaropiałe – a i dodatkowo trudno się obudzić (dlatego, między innymi, myśl o powrocie na uczelnię wywołuje we mnie odruch wymiotny).

Jesień idzie, czuję to. Ostatnio moje „artystyczne” libido ma skoki. Trzy dni płodności, po czym kilka bezrobocia – cykl się powtarza. A miałem wykorzystać wakacje maksymalnie jeśli chodzi o skrobanie pracek. To se ne da.

Oglądałem dziś rano, przed snem, program o schizofrenii. I tak się zastanawiam, czy mogę sobie jakieś objawy przypisać. To oczywiście utajona hipochondria podszeptuje mi takie głupoty. Ale mimo wszystko wynalazłem analogię. Nie bez przyczyny 14 września to dzień solidarności z chorymi na schizofrenię.

PS. Kasia oglądając klip do Space Oddity: „No nie mogę… On wygląda jak… wirus HIV!”