Śniło mi się, że stałem na ogromnym, pustym, jesiennym polu. Po orce, lekko mgliście, na horyzoncie niemrawo widoczne blade słońce. Na skraju pola siedział kapłan, czy też szaman. A ja szedłem i szedłem, a im dalej od niego odchodziłem, tym bardziej się starzał, wiotczał w oczach. Miałem fajkę z bawolego rogu, z której nieprzerwanie paliłem tytoń. Szedłem tak, bez przystanku, w stronę horyzontu, wiedząc, że ta podróż to moje przemijanie.

Ostatnie dni to niespodziewany spazm, poruszenie, niewiedza.