Tym słowem określa się w skrócie jeden z licznych symboli wyrażających hermetyczno-alchemiczne formuły. Jest to figura heksagramu, utworzona z boskiej sylwetki, wraz z towarzyszącym jej ludzkim odbiciem. Wyznawcy tajemnych doktryn wierzyli, że Mikrokosmos i Makrokosmos są ze sobą nierozerwalnie związane, i że Makrokosmos (bóg, uniwersum, duch) wpływa bezpośrednio na Mikrokosmos (człowieka, materię) — stąd też, między innymi, powszechność wiary we wpływ ciał niebieskich na nasze życia, czyli w horoskop i astrologię. Dziś byśmy powiedzieli, że pod mikrokosmos można przypisać rzeczywistość na poziomie cząsteczkowym, z całym swoim kosmosem jąder i elektronów.  W ten sposób stałaby się lustrzanym odbiciem wszechświata w skali makro.

„Jako na górze, tak i na dole” — tymi słowami rozpoczyna się tekst mitycznej szmaragdowej tablicy Hermesa Trismegistosa. Obie sfery (mikro i makro) są reprezentowane przez dwa trójkąty, które są sobie przeciwne, a jednak splatają się wzajemnie i przenikają się (dziś symbol ten nazywa się również Gwiazdą Dawida). Dualizmy, dychotomie jednego uniwersum. Wokół tego wszystkiego Uroboros, wąż symbolizujący cykliczność świata we wszystkich jego aspektach.

Przy ostatnim portrecie Mansona wykorzystałem te właśnie zależności. Zresztą sama idea Marilyn Manson jest ich genialnym reprezentantem. Mamy dychotomię, świat kontrastów, cykliczność twórczą, transformację, etc. Inicjały Mansona służą mi tu jednocześnie za Mikro- i Makro-. Wartość każdej z nich to 13, stoją akurat w połowie łacińskiego alfabetu, który zawiera 26 symboli. 26 to również hebrajski Tetragrammaton, czyli imię Boga YHVH. Tutaj interpretowane jako jednia, pełnia, całość, nieskończone kontinuum, w którym rozgrywają się dramaty przeciwieństw. „Jako na górze, tak i na dole, a jak na dole, tak i na górze, aby czynić cuda Jednej rzeczy” — to jeden z tych najbardziej wstrząsających i poetyckich cytatów dawnej alchemii.